Kankercachexie: pathofysiologie en behandeling
Kankercachexie: pathofysiologie en behandeling is een oncologische aandoening die wordt gekenmerkt door specifieke pathologische, klinische en moleculaire kenmerken. De diagnostiek omvat beeldvorming, histopathologie en moleculaire diagnostiek. De behandeling wordt multidisciplinair bepaald op basis van stadium, moleculair profiel en patiëntkenmerken.
Kankercachexie: pathofysiologie en behandeling
Definitie en pathofysiologie
Kankercachexie: multifactorieel syndroom met progressief gewichtsverlies (voornamelijk spiermassa) dat niet volledig reversibel is met conventionele voeding. Prevalentie: 50-80% bij gevorderde kanker, tot 80% bij pancreaskanker. Criteria: onvrijwillig gewichtsverlies >5% in 6 maanden, of BMI <20 plus >2% gewichtsverlies. Drie stadia: precachexie, cachexie, refractaire cachexie. Pathofysiologie: proinflammatoire cytokinen (TNF-α, IL-6), proteolysis-inducing factor, verhoogd energieverbruik, anorexie.
Behandeling
Multimodale aanpak: voedingsinterventie (calorieën, eiwit), lichaamsbeweging (krachttraining tegen spierverlies), farmacologisch (megestrolacetaat, corticosteroïden — beperkt bewijs, tijdelijk effect). Anamoreline (ghreline-agonist): verbetert spiermassa bij NSCLC-cachexie. GLP-1-agonisten (nieuwe toepassing). Refractaire cachexie: focus op comfort, geen agressieve voedingsinterventie.