Chronische lymfatische leukemie (CLL)
CLL is de meest voorkomende leukemie bij volwassenen in de westerse wereld. De behandeling is verschoven van chemo-immunotherapie naar doelgerichte therapie: BTK-remmers (ibrutinib, acalabrutinib, zanubrutinib) en venetoclax (BCL-2-remmer) gecombineerd met anti-CD20. TP53-status en IGHV-mutatiestatus sturen de risicostratificatie.
Chronische lymfatische leukemie (CLL)
Diagnose en stadiëring
CLL: klonale B-celproliferatie met ≥5×10⁹/L B-cellen in perifeer bloed. Immunofenotype: CD5+, CD19+, CD23+, zwakke sIg. Binet/Rai-stadiëring. Prognostische factoren: IGHV-mutatiestatus (gemuteerd = gunstig), TP53-deletie/mutatie (ongunstig), β2-microglobuline. CLL-IPI score integreert klinische en biologische factoren.
Behandeling
Behandelinddicatie: Binet C, symptomatische ziekte, snelle progressie. Eerstelijns: BTK-remmer (ibrutinib, acalabrutinib, zanubrutinib) continu, OF tijdbeperkt venetoclax plus obinutuzumab (12 maanden, CLL14). TP53-afwijkend: BTK-remmer of venetoclax (geen chemo-immunotherapie). Chemo-immunotherapie (FCR) alleen nog bij jonge fitte patiënten met IGHV-gemuteerde CLL zonder TP53-afwijking. MRD-negativiteit stuurt steeds vaker de behandelduur.